Lamine Yamal spreekt zich uit: “Als moslim is dit onacceptabel”

Na islamofobe gezangen in het stadion tijdens Spanje–Egypte weigert Lamine Yamal te zwijgen. De achttienjarige Barça-ster, moslim en van Marokkaanse afkomst, veroordeelde het gedrag van een deel van het Spaanse publiek en stelde zijn geloofspositie onomwonden centraal. Een statement dat verder reikt dan voetbal.

Volkslied uitgejouwd, slogans door het stadion

Vanaf de aftrap liep het mis. Toen het Egyptische volkslied klonk, overstemden fluitconcerten en boegeroep de melodie. Wat volgde was erger: een deel van de tribunes scandeerde gedurende de hele wedstrijd islamofobe slogans, waaronder de inmiddels beruchte variant op “wie niet springt is moslim”. Gezangen die in Europese stadions al jaren opduiken en telkens opnieuw verontwaardiging wekken, zonder dat er structureel iets verandert.

De Egyptische spelers waren het primaire doelwit. Maar Yamal, zelf moslim, zat in hetzelfde stadion. Aan dezelfde kant.

“Al Hamdoulilah, ik ben moslim”

Zijn reactie was direct en zonder omwegen. “Ik ben moslim, Al Hamdoulilah. Ik weet dat dit niet persoonlijk tegen mij gericht was, maar als moslim blijft dit een gebrek aan respect en iets onacceptabels,” zei Yamal.

Hij nuanceerde: het gedrag is niet representatief voor alle Spaanse supporters. Maar de nuance stopt daar. Religie gebruiken als spot kwalificeert hij als ignorant en racistisch. “Voetbal is bedoeld om van te genieten en aan te moedigen, niet om mensen te beledigen om wie ze zijn of wat ze geloven.”

Voor een speler van zijn kaliber en leeftijd is dit geen kleine stap. Yamal is het gezicht van de Spaanse nationale ploeg, de Roja, en een van de meest gevolgde voetballers ter wereld. Zwijgen was een optie geweest. Hij koos er niet voor.

Structureel probleem, symbolisch moment

Het incident staat niet op zichzelf. Islamofobe en racistische gezangen klinken al jaren in Europese stadions, van Madrid tot Amsterdam, van Parijs tot Milaan. Voetbalbonden, clubs en nationale federaties reageren doorgaans met verklaringen en symbolische boetes. Het patroon blijft.

Wat dit moment onderscheidt, is wie er spreekt. Yamal is geen activist en geen politicus. Hij is de meest besproken voetballer van zijn generatie, opgegroeid in Spanje, met Marokkaanse roots en een moslimidentiteit die hij niet wegstopt. Zijn uitspraak dwingt een breder debat af over de verantwoordelijkheid van de UEFA, nationale bonden en clubs bij het handhaven van fatsoensnormen in stadions.

Het WK staat voor de deur. Als de bonden nu niet ingrijpen, zullen de gezangen meereizen naar het grootste podium van de sport. Yamal heeft zijn positie bepaald. De vraag is welke instanties hem daarin volgen.

RUBRIEK: Sport